Instructies om te huilen

Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Julio Cortazar op 12 februari 1984 door leukemie overleed.

Instructies om te huilen De motieven terzijde latend, houden we ons aan de correcte manier van huilen, daaronder verstaande een geschrei dat geen schandaal verwekt noch de glimlach beledigt met zijn parallelle en stomme gelijkenis. Het gemiddelde of ordinaire huilen bestaat uit een algemene samentrekking van het gelaat en een spasmodisch geluid vergezeld van tranen en snot, dat laatste tegen het eind, want het huilen houdt op als je energiek je neus snuit. Richt om te huilen je verbeelding op jezelf, en als je dat onmogelijk valt omdat je de gewoonte hebt aangenomen in de uitwendige wereld te geloven, denk dan aan een eend met mieren overdekt of aan die baaien in de Straat van Magalhães, waar nooit iemand binnenvaart. Komen de tranen, bedek dan met decorum je gelaat, daarvoor beide handen gebruikend met de palm naarbinnen. Kinderen huilen met de mouw van hun jasje tegen het gezicht en bij voorkeur in een hoek van de kamer. Gemiddelde duur van een huilpartij, drie minuten. (vertaling: J.A. Van Praag)

Ik was samen met Ilse Logie, professor aan de Universiteit van Gent en gespecialiseerd in Zuid-Amerikaanse literatuur, te gast in Pompidou op radio klara, waar we met Kurt Van Eeghem een fijn gesprek over Cortazar voerden. Uitgeverij Meulenhoff heeft van Rayuela en De autonauten van de kosmosnelweg prachtige nieuwe uitgaven gemaakt. Dankzij het enthousiasme van Charlotte Mutsaers is De autonauten van de kosmosnelweg in Nederland intussen een hit. Het valt te hopen dat nu ook de magistrale korte verhalen kunnen worden herdrukt.  

Nieuws

Andere (gerelateerde) nieuwsberichten

De onzichtbare

De onzichtbare, uitgeverij Meulenhoff 2003 De debuutroman van Jeroen Theunissen is andermaal een boekje over Vlaanderen, maar voor één keer niet het mythische ‘plat pays’ van Brel of het boerse, katholieke achterland van Claus of Mortier. Vlaanderen is anders geworden, volwassener. Er...Meer lezen

vijf sterren in 'De standaard'

In de boekenbijlage van 'De standaard' krijgt mijn boek van recensent Bert Van Raemdonck het maximum van vijf sterren. Liefst zou ik het hele stuk citeren, maar ik probeer mij een beetje in te houden: 'Theunissen heeft aan de levensloop van zijn hoofdfiguren zoveel kronkels en bochten gegeven...Meer lezen

Papzak van anderhalve kilo

  Deze recensie van De gewichtlozen van Valeria Luiselli verscheen op recensiesite de...Meer lezen