Uit 'De stolp'

Ethel rustte uit. Kort na de middag ging ze op haar rug liggen. Ze vouwde haar lange en slanke vingers, die ieder afzonderlijk leken te leven, onder de prachtige, tot op haar schouders vallende oranjerode lokken. Geroutineerd tekende zich op haar gelaat een ontspannen glimlach, waarin je voorgoed kon verdwijnen, en ze haalde al een hand van onder haar hoofd weg en legde die onder haar truitje op haar navel. Haar wangen kwamen tot rust, haar erg lange wimpers bewogen, en haar irissen, diep en troebel groen als ijskoude gletsjerrivieren, verdwenen onder trage oogleden. Dan waren er die vochtige en vlezige kersrode lippen, die wanneer ze glimlachte alleen vochtiger, vleziger en kersroder werden. Ethel was honderd procent puur. Ze vond het vanzelfsprekend dat alle mensen in alle omstandigheden zichzelf konden zijn, be yourself. Of nog : be natural. Of : be authentic. Of : be real. Ethel hield van een korte siësta. Ze was de dochter van een sportieve onderwijzeres met een onmodieuze bril, die heel erg van Griekenland hield vanwege de gastvrijheid, Delphi en de eilanden, en een doodgewone fysiotherapeut die bierviltjes verzamelde ; hij hield ook van thrillers en kende alle nummers van Pink Floyd uit het hoofd, zijn vrouw noemde hem ‘woefje’. Zoals haar ouders had ze wel een kampioen in alledaagsheid willen zijn, en inderdaad had ze een perfect gewone intelligentie, bleef ze niet achter en blonk ze niet uit, deed ze aan sport (volleybal) en schreef ze gedichten die gedijden op brave metaforen en een kabbelend ritme. Maar zoals de zaken stonden, met die heerlijke, bleke huid als een koude, toch hoopvolle winterzon, met het als vuur krullende haar, met de groene ogen, met die schouderbeweging vol weemoedige pracht, met heupen die graag dansten, en met een navel die ze soms bloot droeg, met die leeftijd ook, zat ze gevangen in genialiteit. Ze was eenvoudig een stunt van de natuur. (p 23-24) © Jeroen Theunissen, De stolp, Meulenhoff-Manteau, Antwerp, 2010

Fragment

Andere (gerelateerde) nieuwsberichten

Don Quichot

De lente is in het land, en ik geniet van fluitende vogeltjes, quads, grasmaaiers in de verte, wielertoeristen en ruisende beekjes. Een veel te lange tijd heb ik door grote drukte niets geschreven. Vanaf vandaag begin ik met nieuwe moed opnieuw, en zal alweer trouw iedere twee à drie weken...Meer lezen

Don Quichot

Deze korte lezing over Don Quichot hield ik op dinsdag 28 februari 2012 op een door 'Het beschrijf' georganiseerde avond rond klassiekers, in Passa Porta. Wat maakt een boek klassiek, met welke bedoelingen en verwachtingen worden klassiekers nog gelezen? Andere sprekers waren Kristien...Meer lezen

Ernest

Ernest   Toen Ernest zijn echtgenote tijdens de afdaling hard in een grijze afgrond duwde, leek de gil die hij hoorde nog het meest op verdoofde pijn bij de tandarts. Twee uur later bereikte hij de bemande berghut waar ze die ochtend heel vroeg vertrokken waren. Onervaren en onvoorzichtig...Meer lezen